Dzieci, a szczególnie dziewczynki, bardzo lubią bajki o księżniczkach, królach, rycerzach i wspaniałych przygodach. Jednak najbardziej cieszą się, gdy bajka kończy się dobrze, a bohaterowie żyją długo i szczęśliwie w wielkiej miłości i radości. Czasem dzieci pytają jeszcze, czy ta historia jest prawdziwa?

My też możemy dzisiaj zadać pytanie: czy rzeczywiście można żyć długo i szczęśliwie ? Czy taka miłość jest możliwa? Św. Paweł odpowiada nam – tak! Miłość, która poznawaliśmy przez cały rok szkolny, jest wieczna – ponieważ pochodzi od samego Boga, a On nie ma początku ani też końca.

Rozmawiałam niedawno z jedną dziewczynką na temat życia. Zastanawialiśmy się, czy ono rzeczywiście jest piękne, czy tak się tylko mówi … i doszłyśmy do wniosku, że choć czasem jest nam w życiu trudno z różnych powodów, to nie przestaje być ono piękne! Szczególnie wtedy, gdy blisko jest ktoś, kto nas naprawdę kocha! Naprawdę to znaczy nie na chwilkę, na kilka dni, nie tylko wtedy, gdy jesteśmy grzeczni i chętni do pomocy, ale także w naszych gorszych dniach, gdy chorujemy, nie mamy humoru, gdy coś niemądrze spsocimy … Ktoś, kto kocha prawdziwie, nie nudzi się osobą, którą kocha. Nie mówi w poniedziałek – baaaardzo cię kocham, a w czwartek – już cię nie kocham, pomyliłem się…

Pan Bóg kocha nas właśnie tak,  za darmo i zawsze, nawet wtedy, gdy zapominamy, że On jest ta blisko i też chce być kochany !!! Przez obecność Jezusa w małej, kruchej Hostii, Dobry Bóg dotyka naszych serc i umacnia je swą miłością!,

Jeżeli chcemy być w życiu szczęśliwi , kochając innych i doświadczając czyjejś miłości, musimy pamiętać, że Miłość jest delikatna, jak najpiękniejszy kwiat i potrzebuje naszej ciągłej troski. Od najmłodszych lat każdy i każda z nas potrzebuje ćwiczyć  swą miłość, by była cierpliwa, łaskawa, by nie zazdrościła i nie gniewała się, aby zawsze starała się być radosna i by sprawiała radość innym. Miłość Boża rozlana jest w naszych sercach, trzeba tylko ją w sobie odkrywać tak, jak czynili to nasi święci patronowie. Wielu z nich, jak chociażby Sługa Boży Jan Paweł II, wzrastało w miłości do późnej starości, bo w miłości nie ma odpoczynku i wakacji. W duszy człowieka podobnego do Boga jest zawsze wiosna i jest tam miejsce dla wszystkich – tak było w przypadku naszego papieża Polaka i tego życzę sobie i Wam, Kochani Czytelnicy.