Przeżywamy obecnie czas Wielkiego Postu. Dobry Bóg daje nam co roku ten szczególny czas, abyśmy dobrze przygotowali się do Świąt Zmartwychwstania Jezusa. Często „post” kojarzy się nam z niejedzeniem cukierków lub dań mięsnych, na przykład w piątki, ale nie dotyczy on tylko pokarmów. Prawdziwy post polega na ćwiczeniu serca w rezygnowaniu nawet z tego, co dobre, aby otrzymać jeszcze więcej!

Można „pościć” od telewizji, Internetu czy gier komputerowych, wtedy „cudownie” znajdzie się czas na rozmowę, wspólną zabawę, pomoc innym czy też odwiedziny. Zauważyłam, że trudno jest dzieciom rezygnować z gry na komputerze. Kiedy wspominam o tym moim uczniom, zdarza się, że słyszę: „Siostro, wszystko, tylko nie komputer!”. Zastanawiam się wtedy, kto kim rządzi, dziecko komputerem czy komputer dzieckiem…

Postem może być również zrezygnowanie z kupienia czegoś, co lubię, na przykład słodyczy, chipsów, różnych niepotrzebnych drobiazgów, i ofiarowanie tych pieniędzy komuś bardziej potrzebującemu. Czasem wystarczy kilka ofiarowanych z serca złotych, a skutki są piękne i wielkie! Nasza miłość wzrasta, zyskujemy nowych przyjaciół, a co najważniejsze gromadzimy prawdziwy skarb w niebie, w banku, z którego nic nie może zniknąć!

W Wielkim Poście jesteśmy również zaproszeni do szczególnej modlitwy, czyli towarzyszenia Jezusowi w tym, co przeżywał. Rozglądnijcie się dookoła, kto może potrzebować modlitwy? Być może w Roku Kapłańskim stworzycie grupę dzieci modlących się za swojego księdza proboszcza lub katechetę. Oni modlą się za nas, ale sami również bardzo potrzebują modlitwy. Margaretka, która jest dołączona do tego numeru „Promyczka Dobra”, może Wam pomóc codziennie o tym pamiętać. W grupie jest łatwiej i modlitwa ma większą moc, gdy każdy ma wybrany dzień w tygodniu, aby pamiętać o księdzu. Taka margaretka wraz ze szczerą modlitwą może się okazać dla kapłana wyjątkową niespodzianką z okazji Roku Kapłańskiego!

Możemy sobie zadać pytanie:

Czy potrafię dziś zrezygnować z gry komputerowej lub filmu w telewizji, aby ten czas lepiej wykorzystać?

Czy umiem podzielić się z innymi swoim kieszonkowym?

Czy pamiętam w modlitwie o księżach z mojej parafii?