Kiedy w modrzewiowym kościółku w Promyczkowie grają organy, słychać je w całej okolicy. Wtedy ptaki próbują wpleść w tę muzykę swoje trele, a dzieci prześcigają się w zgadywaniu co też pan organista właśnie gra. Czasem zakładają się o cuksa albo gumę do żucia. Tak jak ostatnio Piotrek z Kostkiem. Okazało się jednak, że ani jeden, ani drugi nie ma racji. Bo pan organista grał…

- Oczywiście marsz Mendelssohna (czyt.: Mendelsona)! – wykrzyknęła Gosia i od razu usiadła do piania.

Piotrek patrzył, jak zgrabnie przebiera palcami. Poznał od razu. Tak, to była ta sama melodia.

- Podoba mi się – stwierdził. – Generalnie lubię marsze.

- Ten podoba się wszystkim narzeczonym – odparła ze śmiechem i nagle, nie wiadomo czemu, zaczerwieniła się po uszy.

- Narzeczonym ? – zdziwił się Piotrek.

- No… nie wiesz? Przecież to: marsz weselny! Przebój numer jeden wszystkich uroczystości ślubnych!

Teraz i Piotrek się zaczerwienił.

- Skąd miałem wiedzieć – wzruszył ramionami. – Przecież ślubu jeszcze nie brałem. A poza tym … To tam się też maszeruje?! – wykrzyknął.

Roześmiali się. I nie tylko oni. Także mała Ita, która zakładała akurat lalce ślubną sukienkę. Piotrek uśmiechnął się do Ity, a potem zapytał: - Czy to znaczy, że będzie jakiś ślub w kościele?

- Ty chyba spadłeś z Księżyca! – zdziwiła się Gosia. – Oczywiście, że będzie! I nie „jakiś”, ale naszej katechetki Relci i pana organisty!

Nagle przez uchylone okno wpadły do pokoju roześmiane głosy Basi, Anki i Marcina. Szybko wyszli im na spotkanie. Do ogrodu. Basia miała znowu coś ładnego we włosach i nową sukienkę, Anka natomiast włosy jak zwykle w nieładzie, a na nogach siniaki w ilości większej niż zwykle.

- A widzicie! – cieszyła się. – Mówiłam wam, że z tego będzie ślub! Chociaż panna Aurelia nawet patrzeć na niego z początku nie chciała! Że niby taki… mało przystojny. No i co z tego! Ale za to jak graaaaa!

- Fakt – przyznała Basia. – Po wakacjach, jak tylko zaczną się próby chórku, zaraz się do niego zapiszę!

Piotrek, znając możliwości wokalne Basi, poczuł potrzebę niezwłocznego oprotestowania tego pomysłu.

- Wiesz… - zaczął – z tego, co słyszałem, dziewczyn mają tam już dość, bardziej zależy im na chłopakach. – Basia zgromiła go spojrzeniem.

- Mój głos nie może się marnować! – zawołała oburzona.

- Nie musisz go marnować – wtrącił Marcin.

- Głosem można… o ho, ho, bardzo wiele! Można nim walczyć, można się sprzeciwiać, można bronić słabych, pouczać niedoświadczonych…

- Noo… teraz to już mówisz zupełnie jak ksiądz Tomasz! – rozzłościła się. – On też mi odradzał ten chórek!

W ogrodzie pachniały lipy. Koniec roku szkolnego był już tak blisko. Nie warto się było złościć.

- Szczęśliwy ten nasz organista – stwierdziła Basia po chwili z dziwnym rozmarzeniem. – Cały czas chodzi uśmiechnięty…

- I nic dziwnego! – zawołała wesoło Anka, wskakując na huśtawkę. – Bo kto do celu dąży śmiało, ten i radości ma niemało!

Naraz znieruchomiała.

- O rajciu! Ale… jeśli to organista będzie brał ślub, to kto właściwie będzie grał tego Mendelssohna!?

Wszystkich jakby zamurowało.

Dopiero po dłuższym milczeniu Gosia, która siedziała dotąd cichutko jak myszka, szepnęła:

- Jak to kto? Ja…