Marcin wracał ze szkoły w bardzo złym humorze. Wprawdzie wyjątkowo skończył dziś lekcje trochę wcześniej niż zwykle, ale klasówka z matematyki nie poszła mu najlepiej, a rano zdążył pokłócić się ze swoim starszym bratem, więc wcale nie chciało mu się wracać do domu.

W dodatku pani przygotowująca przedstawienie teatralne do odegrania głównej roli wybrała Łukasza, a nie jego. A tak bardzo chciał zaprezentować swój talent! Tak bardzo chciał być podziwiany przez kolegów, rodziców i nauczycieli! Dlaczego nie dostał tej szansy? Pogrążony w myślach nie zauważył, że ktoś za nim idzie – krok w krok. Nagle chłopiec usłyszał głos:

– Szczęść Boże, wujku! – odpowiedział weselszy już Marcin, a wujek serdecznie uściskał chłopca.

– Jak ty wyrosłeś! – powiedział ojciec z podziwem. – Ledwie cię poznałem!

– No tak, jestem już duży. – Pokiwał głową Marcin. – Czy wujek wie, że w maju przystąpiłem do Pierwszej Komunii Świętej? – nie bez dumy w głosie zapytał chłopiec.

– Tak, oczywiście. Niestety nie mogłem być na tej uroczystości, ale razem z moimi parafianami w Afryce modliliśmy się za ciebie.

– Naprawdę? Dziękuję… – rzekł wzruszony Marcin.

– A ty pewnie wracasz ze szkoły? Dlaczego byłeś taki zamyślony, hm? – zapytał wujek misjonarz.

– Aaa… nieważne – rzucił Marcin i od razu posmutniał, przypominając sobie swoje kłopoty.

– Pewnie jakieś niepowodzenia w szkole? – drążył ojciec Wojciech.

– No, tak. Dostałem jedynkę z klasówki – przyznał zrezygnowanym głosem chłopiec – poza tym pokłóciłem się dziś rano z Tomkiem i… jeszcze inne rzeczy. – Marcin nie chciał mówić o wszystkich swoich porażkach.

Przecież wujek i tak nie mógł mu pomóc.

– Wiesz co? – Wydawało się, że ojciec wpadł jednak na jakiś dobry pomysł. – Myślę, że znam sposób na wszystkie kłopoty, którymi się martwisz.

Marcin popatrzył na wujka z niedowierzaniem, ale ojciec Wojciech pokiwał tylko głową i powiedział:

– Naprawdę! Ale żeby poznać ten sposób, musisz wstąpić ze mną do kościoła. Co ty na to?

Chłopiec zastanowił się. „Nie mam nic do stracenia – pomyślał. – Idę”.

„Tak, wujek musi być ekspertem od radzenia sobie ze smutkami i problemami – pomyślał Marcin. – Ciekawe, jaki jest ten jego sposób…”.

Tymczasem ojciec Wojciech otworzył drzwi kościoła i gestem zaprosił Marcina do środka.

Kiedy weszli, chłopiec spojrzał przed siebie i zobaczył Najświętszy Sakrament w monstrancji i ludzi klęczących w ławkach. Trwała adoracja. Wujek skłonił się głęboko przed Panem Jezusem. Marcin, biorąc z niego przykład, uczynił to samo, a potem obaj uklękli w ławce.

Ojciec Wojciech nic już nie mówił, ale zatopił się w głębokiej modlitwie.

Marcin zastanowił się: „No tak, dlaczego nie wpadłem na to, żeby przyjść tutaj i się pomodlić? Myślę tylko o swoich kłopotach i smutkach, a przecież Pan Jezus zawsze mi w nich towarzyszy… Tylko czy da się Go adorować i wielbić, skoro myśli uciekają w stronę codziennych spraw?”. W tym momencie spojrzał na wujka. Zakonnik klęczał z pochyloną głową i złożonymi rękami. Był bardzo skupiony i wydawało się, że nie istnieje dla niego nic poza modlitwą i adorowaniem Najświętszego Sakramentu. „Tak, da się – Marcin sam odpowiedział na własne pytanie. – Ale tego trzeba się chyba ciągle uczyć” – pomyślał i zamknął oczy, powierzając wszystkie swoje myśli Panu Jezusowi ukrytemu w białej hostii.