Pewnego dnia Promyczek wędrował polną ścieżką, nucąc pod nosem jakąś wesołą melodię. Słoneczko świeciło wysoko na niebie i życzliwie wysyłało swoje ciepłe promienie, które delikatnie łaskotały Promyczka po nosie.

– Jak to dobrze, że Słoneczko świeci i sprawia, że dzień jest taki przyjemny – pomyślał i roześmiał się serdecznie.

Przystanął na chwilę i spojrzał w górę. Chciał podziękować Słoneczku, ale było zbyt wysoko, żeby mogło cokolwiek usłyszeć. Pomachał więc tylko przyjaźnie, a Słoneczko odpowiedziało szerokim uśmiechem. Nagle Promyczek usłyszał wołanie:

Kiedy się obejrzał, zobaczył na ścieżce swoją przyjaciółkę, Iskierkę, która biegła w jego stronę. Ucieszył się na jej widok i rozłożył ręce w serdecznym uścisku.

– Właśnie spacerowałam, kiedy usłyszałam twój śmiech. Pomyślałam, że miło byłoby pospacerować razem, i postanowiłam cię dogonić – wyjaśniła zdyszana Iskierka.

– Bardzo się cieszę!!! – odpowiedział Promyczek, po czym wziął Iskierkę za ręce i przyjaciele zaczęli szalony taniec radości z niespodziewanego spotkania.

– Ha ha ha! Hi hi hi! – rozlegał się ich śmiech, a Słoneczko przygrzewało jeszcze mocniej, widząc szczęście przyjaciół. Raptem, ni stąd, ni zowąd ściemniło się i z nieba zaczęły padać wielkie krople. Promyczek i Iskierka spojrzeli w górę, ale Słoneczka nie było widać. Zamiast niego na niebie pojawiła się jakaś ciemna Chmurka. Najwyraźniej była bardzo przygnębiona. Okazało się, że nagłym deszczem były jej łzy.

– Chmurko, Chmurko! – zawołał zatroskany Promyczek – Dlaczego płaczesz?

– Bo jestem bardzo samotnaaa… – rozpłakała się w głos Chmurka – I kiedy widzę radość prawdziwych przyjaciół, takich jak wy dwoje, to jest mi okropnie przykro, że nie mam nikogo bliskiego. – Rozszlochała się na dobre.

– Chmurko, proszę, przestań płakać – prosiła łagodnie Iskierka, która była już cała mokra od chmurkowych łez. – Czy jesteś pewna, że nie masz żadnego przyjaciela?

– Oczywiście, że jestem pewna – odburknęła, ocierając łzy. – Wszystkie moje siostry rozpłynęły się po całym świecie, a napotykane chmury to moje dalekie kuzynki, których wcale nie znam.

Promyczek i Iskierka spojrzeli na siebie i zamyślili się głęboko. To niemożliwe, żeby Chmurka nie miała przyjaciela.

– A może jednak jest ktoś, z kim często się spotykasz, kogo dobrze znasz i kto dobrze zna ciebie? – zapytała Iskierka, a łzy Chmurki w końcu przestawały lecieć.

– Ktoś, kto zna twoje kaprysy i humory, twoje radości, ktoś, kto cię rozumie i jest z tobą na dobre i na złe? – kontynuował Promyczek.

– Przecież mówię, że nie mam przyja… – Chmurka niepewnie przerwała w połowie zdania i umilkła na chwilę, bo zza niej wyglądały ciepłe promienie Słoneczka.

– To ktoś taki nazywa się przyjacielem? – zapytała w końcu, a jej oczy wyrażały szczere zdziwienie.

– Tak! – wykrzyknęli, kiwając głowami, Promyczeki Iskierka. – A ty myślałaś, że na czym

polega przyjaźń? – zapytał z błyskiem w oku Promyczek.

– No… myślałam… że trzeba się umówić: ja będę twoim przyjacielem, a ty moim…

– odpowiedziała zawstydzona. – Nikt nigdy nie poprosił mnie o to, żebym była

jego przyjaciółką.

– Ale my też nigdy nie umawialiśmy się, że będziemy przyjaciółmi! – powiedziała

Iskierka – Nasza przyjaźń zaczęła się sama, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy na podwórku i zaczęliśmy rozmawiać.

– A potem umocniła się, kiedy byłem bardzo chory i Iskierka odwiedzała mnie i podawała lekarstwa – dodał Promyczek.

– Bo prawdziwy przyjaciel to ten, który wspiera i pomaga, kiedy jest nam źle.

– Aha… – westchnęła ze zrozumieniem Chmurka, która dzięki promieniom Słoneczka stawała się coraz jaśniejsza.

– To ja już chyba wiem, kto jest moim przyjacielem – powiedziała cichutko.

– My chyba też wiemy – powiedziała z uśmiechem Iskierka.

– Słoneczko! – powiedzieli chórem wszyscy troje.

– Czy ktoś mnie wołał? – zapytało wesoło Słoneczko i niespodziewanie wyłoniło się zza

– Właśnie o tobie rozmawiamy – odpowiedział Promyczek. –Powiedz nam, czy ty i Chmurka jesteścieprzyjaciółmi? – zapytał.

– Ależ oczywiście, że tak! – wykrzyknęło Słoneczko. – Przecież wciąż przebywamy na tym samym niebie, spotykamy się każdego dnia, dobrze się znamy i ze sobą współpracujemy. Ja daję ziemi ciepłe promienie i ją ogrzewam, ale gdyby nie było Chmurki, czasami byłoby za gorąco. Poza tym bez chmurkowych łez, to znaczy bez deszczu, żadna roślina nie mogłaby rosnąć.

– Czyli jesteśmy sobie nawzajem potrzebni? – zapytała nieśmiało Chmurka.

– No pewnie, że tak! – potwierdziło Słoneczko – To przecież ty gasisz mój żar, a ja rozświetlam cię, gdy jesteś zbytnio nachmurzona, hi hi hi – roześmiało się w głos, czym zaraziło całą resztę. Nawet Chmurka, która była już biała z radości, zaczęła chichotać.

– Chmurko, a czy wiesz, że teraz masz już więcej przyjaciół? – spytała Iskierka

– Tak, wiem – odpowiedziała. – Wy troje jesteście moimi przyjaciółmi: Słoneczko, ty i Promyczek. Dziękuję wam, że podtrzymaliście mnie na duchu i że pomogliście mi zrozumieć, że wcale nie jestem samotna, jak mi się wcześniej wydawało.

– Nie ma sprawy – odrzekła Iskierka.

– Przecież prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie – powiedział Promyczek i znowu zaczął pląsać z radości, a pozostała trójka z ochotą się przyłączyła. I tak na polnej ścieżce rozlegał się śmiech Promyczka, Iskierki, Chmurki i Słoneczka, którzy tańczyli taniec przyjaźni.