Było ciepłe majowe przedpołudnie. Słońce spoglądało zza chmur i ogrzewało promieniami spragnioną wiosny ziemię. Drzewa ubrane w zieleń poddawały się podmuchom delikatnego wiatru, a ptaki głośno śpiewały, jakby chciały obwieścić radosną wiadomość: dziś wielki dzień! Bo to właśnie dziś drugoklasiści po raz pierwszy mają spotkać się z Panem Jezusem w komunii świętej. Kościół był wypełniony po brzegi. Rodzice, dziadkowie, rodzeństwo, chrzestni – wszyscy przyszli świętować razem z dziećmi to wielkie wydarzenie.

W pierwszych ławkach siedzieli drugoklasiści, których piękne stroje przypominały, że ich serca są czyste i gotowe na przyjęcie Pana Jezusa. Zosia, Julia i Marcin byli bardzo przejęci. Wczoraj spotkali się z Panem Jezusem Miłosiernym w sakramencie pokuty i dzisiejsza radość oczekiwania była jeszcze większa, bo napełniona bożym pokojem.

– Czy to naprawdę dzisiaj? – myślał Marcin. – Tyle miesięcy przygotowywałem się na ten dzień! – I pomyślał jeszcze, że to chyba najpiękniejsza

Julia także siedziała zadumana.

– Co ja powiem Panu Jezusowi, kiedy do mnie przyjdzie? – myślała. – Chyba żadne słowa nie są w stanie godnie przywitać tak ważnego Gościa.

Ale w tej chwili organista zaintonował pieśń na wejście – właśnie zaczynała się msza święta. Najpierw dzieci wsłuchiwały się w czytania i ewangelię, a później wysłuchały kazania księdza Piotra, który tak pięknie mówił o częstym przyjmowaniu komunii świętej.

Kiedy już wszystkie dzieci przyjęły Eucharystię, klęczały w skupieniu. Także Julia ze złożonymi rękami modliła się:– Panie Jezu, dziękuję Ci, że do mnie przyszedłeś. Tak bardzo na Ciebie czekałam. Cieszę się, że mogę Cię gościć w swoim sercu. Obiecuję Ci, że będę się z Tobą często spotykać w sakramentach pokuty i komunii świętej. To jest moje postanowienie, bo bardzo Cię kocham. – Teraz uśmiechnęła się. Nie trzeba było wielkich słów. Wystarczyło powiedzieć Panu Jezusowi o swojej miłości. I była to najpiękniejsza modlitwa.

Marcin i Zosia także modlili się gorąco. Na ich twarzach malowało się wielkie szczęście.

Po skończonej mszy cała trójka spotkała się przed kościołem. Wszyscy byli uradowani i zadowoleni. Ich białe stroje wyróżniały się na tle zielonych drzew rosnących wokół. Najpierw nie wiedzieli, co powiedzieć, bo brakowało im słów, by wyrazić ogromną radość, ale w końcu odezwała się Zosia:

– A co obiecaliście Panu Jezusowi?

– Ja obiecałam, że będę często chodzić do spowiedzi i komunii świętej– z dumą rzekła Julia.

– Ja też! – ucieszyła się Zosia.

– I ja też – przyznał Marcin. – Bo przecież to dopiero początek. Pierwszy raz przyjęliśmy

komunię, ale od dziś możemy ją przyjmować nawet codziennie! – zauważył.

– Masz rację… – zastanowiła się Zosia. – Mam nadzieję, że nigdy nie zapomnimy, jaki to wielki skarb.

Tymczasem do dzieci właśnie zbliżali się uśmiechnięci i wzruszeni rodzice.

– Mamusiu, tatusiu! – krzyczała z daleka Julia. – A wy, co dzisiaj obiecaliście Panu Jezusowi?

Państwo Olszewscy najpierw podeszli i uściskali córeczkę, a potem mama powiedziała:

– Wiesz, ja dzisiaj postanowiłam, że będę się więcej modlić za kapłanów.

Julia zdziwiła się.

– Dlaczego akurat za kapłanów? – zapytała.

– Pomyśl, Juleczko, jeśli nie byłoby z nami księży, nie byłoby też komunii! – powiedziała

mama. – Tylko dzięki kapłanom Pan Jezus może do nas przychodzić codziennie pod postacią Chleba.

Julia spojrzała właśnie na księdza proboszcza i księdza Piotra, którzy przechodzili obok i przyjaźnie machali do dzieci.

– W dodatku – kontynuował tatuś – to właśnie ksiądz przygotował was wszystkich, żebyście dobrze przeżyli ten dzisiejszy wielki dzień. Prawda?

– No tak. – przyznała Julia. – Macie rację. W taki razie będzie to moje drugie postanowienie. Przy najbliższej okazji podziękuję Panu Jezusowi za każdego księdza, którego znam.