Dzisiaj nie wyobrażamy sobie, aby w naszym domu nie było kalendarza. Nie zawsze jednak tak było. Kiedy naród żydowski był pasterskim plemieniem wędrownym, nikt nie myślał o miesiącach i latach. Dopiero w czasie niewoli babilońskiej zaczęto obliczać czas obserwując ruch księżyca i słońca. Tak powstał kalendarz księżycowo-słoneczny, którym Żydzi posługują się do dzisiaj.

          Według tego kalendarza początek roku przypada nie zimą, a jesienią i co ciekawsze rok ma 13 miesięcy. Dni tygodnia nazwane są kolejnymi literami alfabetu, a dniem świątecznym jest sobota, czyli Szabat. Doba, to znaczy kolejny dzień rozpoczyna się nie o północy, ale o zachodzie słońca i kończy o zmierzchu.

         Najważniejszym świętem w ciągu roku jest Pascha, nazywana Świętem Przaśników. To święto obchodzone jest na pamiątkę wyjścia Narodu Wybranego z niewoli egipskiej. Podczas tego święta spożywa się uroczystą kolację w gronie rodzinnym, w czasie której odmawia się specjalne modlitwy, czyta Torę i śpiewa psalmy.

        Nowy rok rozpoczynają nie radosne zabawy, ale trwający 10 dni post zakończony Świętem Jomkippur. To święto nazywane jest dniem pojednania z Bogiem. Radosnym świętem jest Święto Namiotów czyli dziękczynienia za zbiory oraz Święto Chanuka nazywane Świętem Światła.

Kalendarz księżycowo-słoneczny – miesiące wyznaczają fazy księżyca, a lata ruch słońca.

Maca – placek spożywany przez Żydów w czasie Paschy, a pieczony z mąki i wody.

Kitel – biała suknia ubierana do modlitwy w czasie Święta Chanuka.