Jeśli kogoś chcesz małego spotkać -

Proszę bardzo - jest stokrotka.

Lecz niziutko musisz schylić głowę,

By stokrotki słyszeć mowę.

Jeśli w lesie spytasz: Jak tam zdrówko?

To rozejrzyj się za mrówką.

I uważnie w lesie stawiaj nogi,

Choć raz ty zejdź mrówce z drogi.

Jeśli głębię chcesz zobaczyć wielką -

Proszę bardzo - jest źródełko.

Przed źródełkiem też uklęknąć trzeba,

By zobaczyć w nim pół nieba.

Jeśli człowiek chce być bardzo wielki,

Musi zmaleć do muszelki.

I nie marzyć, by być wielkoludem,

Lecz najmniejszym Bożym cudem.

TYLKO MAŁY - TAKI TYCI  MAŁY -

CZŁOWIEK  ŚWIAT POKOCHAC MOŻE CAŁY.

PRZECIEŻ NAWET WIELKI BÓG

BARDZO MAŁYM STAĆ SIĘ MÓGŁ!

WE DNIE

Dzień – to trochę godzin oświetlonych słońcem,

które po to wschodzi, by oczom patrzącym pokazać,

jakie naprawdę jest wszystko:

drzewo i kwiaty, bursztyn i mrowisko...

Żeby przepędzić straszne cienie nocy

i żeby móc patrzeć komuś prosto w oczy.

Ty wiesz to wszystko, Aniele Słoneczny,

bo u Ciebie dzień tak długi jest, że wieczny,

i wszystko tak czyste, jak łza Matki Boskiej,

a wszystko tak jasne, jak Boże drogi proste.

Naucz mnie patrzeć tak prosto i jasno,

żeby Boże światło nigdy mi nie zgasło,

żeby rozświetlało, co dobre jest i piękne,

i żebyś do tego prowadził mnie za rękę

drogą taką, którą Ty do nieba biegniesz.

Nie chowaj się za chmurę,

jak słońce czasem WE DNIE.