1. Spuśćcie nam na ziemskie niwy
Zbawcę z niebios, obłoki
Świat przez grzechy nieszczęśliwy,
Wołał w nocy głębokiej;
Gdy wśród przekleństwa od Boga
Czart panował śmierć i trwoga,
A ciężkie przewinienia
Zamkły bramy zbawienia.

2. Ale Ojciec się zlitował
Nad nędzną ludzi dolą,
Syn się chętnie ofiarował,
By spełnił wieczną wolę;
Zaraz Gabryjel zstępuje,
I Maryi to zwiastuje,
I że z Ducha Świętego
Pocznie Syna Bożego.

3. Panna przeczysta w pokorze
Wyrokom się poddaje,
Iszczą się wyroki Boże,
Słowo Ciałem się staje.
Ach! Ciesz się, Adama plemię,
Zbawiciel zejdzie na ziemię;
Drżyj piekło, On twe mocy
W wiecznej pogrąży nocy.

4. Oto się już głos rozchodzi:
"Wstańcie, bracia, uśpieni!
Zbawienie nasze nadchodzi,
Noc się w jasny dzień mieni.
Precz odtąd dzieła niecnoty,
Wylęgnione wśród ciemnoty:
Niech każdy z nas w przyszłości
Zbroję wdzieje światłości”